Bohaterowie Wolsunga są jednostkami wybitnymi, nierzadko sami wywodzą się ze szlachty lub arystokracji – a na pewno stykają się z osobami z klas wyższych. Poniżej przedstawiamy krótki – i bynajmniej nie wyczerpujący – przewodnik po tytulaturze i obowiązkach. 

KRÓLOWIE I CESARZE 

Władca suwerenny jest „niepodległy” – nie jest niczyim lennikiem ani podwładnym, jego władzy nic w teorii nie ogranicza. W praktyce jednak większość monarchii Wanadii jest monarchiami konstytucyjnymi, i król musi dzielić się władzą z bardziej lub mniej demokratycznie wybranym rządem lub parlamentem oraz innymi instytucjami (kościołami, gildiami itp.). 

Władca państwa suwerennego może określić się jako król, cesarz lub książę. Tytuł cesarski nawiązuje do dawnego Res (w Wotanii, Trójmonarchii i Morgowii), lub podkreśla, że dany władca „rządzi królami” (Cesarzowa Dekanu Tytania, Rovannon).  

Za to król jest z reguły koronowany, czy to przez patriarchę/matriarchini kościoła pontyfikalnego lub przez ich przedstawicieli, z reguły co najmniej w randze arcybiskupa – podobnie rzecz się ma w krajach reformatystycznych czy solarystycznych. Uroczystość koronacyjna symbolizuje akceptację tak Kościoła, jak i w dzisiejszych czasach społeczności międzynarodowej dla władcy – na koronacji po prostu wypada być, nie mówiąc o związanych z nią uroczystościach. 

Warto zwrócić uwagę, że znacznie więcej państw w Wanadii jest monarchiami niż w w okresie belle epoque – po części wynika to z długowieczności (a więc i tradycjonalizmu) wielu ras, po części z natury państwowości, istniejącej dzięki Smoczym Paktom, po części z faktu, że w świecie Wolsunga moc rytuału i magii sympatycznej jest faktem – gdy władca jest chory, istotnie może źle dziać się w królestwie. Dopiero od niedawna Wanadyjczycy eksperymentują z różnymi formami rządów. Nie licząc małych państewek jak Westria, jedyną demokratyczną republiką jest Akwitania – zaś Slawia i Serenissima choć są w zasadzie republikami (władza pochodzi z wyborów), nie mają równouprawnienia obywateli, nie są więc demokratyczne.  

KSIĄŻĘTA I KRÓLEWNY 

Tytuł książęcy może określać wiele różnych funkcji. 

– Suwerenny władca państwa – księstwa. Takiego księcia można określać tytułem Wielkiego Księcia, przeważnie z przyczyn historycznych (oderwane terytorium, brak zgody przywódców religijnych na koronację) nieużywającego tytułu króla. Takimi księstwami w Wanadii są dziś Czarnoborze i Ys. Niektóre księstwa przedzjednoczeniowej Wotanii określały się jako samodzielne, i do dziś istnieją stronnictwa nawołujące do rozpadu Wotanii, z cichym poparciem Slawii. 

– Władca wielkiego terytorium, lennik króla. Często może być to członek rodziny króla (brat, dziedzic), jak jest na przykład w Trójmonarchii. Przed zjednoczeniem wielu władców poszczególnych landów w Wotanii miało tytuł księcia (ale innego księcia niż powyżej – Prinz vs Fürst), i obecnie nadal używa tego tytułu, nawet jeśli ich wpływy są ograniczone. Nic nie stoi na przeszkodzie jednak, by tacy odsunięci od władzy arystokraci nadal sięgnęli po zwycięstwo w wyborach – mają wykształcenie, majątek i cieszą się poparciem sporej części społeczeństwa. Dotyczy to także rodów „kniaziowskich” slawijskich i morgowskich, czy grandów w Korioli. Takiego księcia, w odróżnieniu od diuka, można określać księciem krwi. 

– Królewicz/Królewna: następcę tronu. Warto zauważyć, że na przykład następca tronu może dysponować dwoma tytułami – książę Zygfryd-Albert z Trójmonarchii jest tytularnym Księciem Nordii, ale jako następca tronu jest też księciem koronnym, należy więc go tytułować Arcyksięciem. Syn elekcyjnego króla Slawii może jednak być określany „królewiczem”, ale w żadnym wypadku nie księciem, ponieważ nie jest następcą tronu. Użycie niewłaściwego tytułu może spowodować skandal. 

– Diuka. Diuk pierwotnie był dowódcą wojennym (dobrym odpowiednikiem slawijskim może być zatem „wojewoda”). Tytuł diuka został nadany w dowód za przewagi wojenne, ale z reguły można go też odziedziczyć. Diuk może być władcą dużego obszaru, ale jego przodkowie otrzymali go w darze od króla, i pierwotnie nie byli spokrewnieni z władcą. 

Niektórzy biskupi i znaczni kapłani i kapłanki dualizmu czasem mogą też być określani jako książęta i w hierarchii zajmują podobną pozycję. 

NIŻSZE TYTUŁY 

Drabina wanadyjskich tytułów arystokratycznych ma wiele szczebli przeplatających się wzajemnie. Hierarchia jest oczywiście różna w każdym z krajów – egalitarna Slawia nie korzysta z większości tytułów poza księciem, za to w Alfheimie wprowadzono wiele godności nieznanych w innych krajach. 

Na szczęście dla graczy, hierarchia ma współcześnie znaczenie tylko, gdy trzeba komuś się ukłonić. Drabina feudalnych wasali ustąpiła w praktycznie całej Wanadii miejsca państwowej biurokracji, obowiązki feudalne popadły w zapomnienie, ale oczywiście szlachta nie chce nigdy porzucać przywilejów. „Drabinka” arystokracji wygląda mniej więcej tak: 

Rodzina królewska 

Książę 

Diuk 

Markiz 

Hrabia/Earl (Alfheim)/Graf (Wotania) 

Wicehrabia 

Baron 

Baronet (tylko Alfheim) 

Szlachta 

Pospólstwo 

Możemy sobie odpuścić dokładny opis każdego z tych stopni – znaczenie tytułu niekoniecznie przekłada się na realną władzę (w obecnej Wanadii z reguły jest tak, że np. gubernator – bardzo często już szlachcic – otrzymuje z rąk monarchy przy mianowaniu wyższy tytuł szlachecki.), ani na obszary terytorialne, którymi włada jego rodzina. Jednak im wyższy tytuł, tym wyższa pozycja społeczna… czasem nawet nie bez przyczyny, ponieważ tacy arystokraci mają często wielkie wpływy na dworze monarchy. 

W niektórych krajach prawo do tytułu rodziców ma tylko najstarsze dziecko – młodsze używają tytułu o stopień niższego. Rzadko kiedy odnosi się to tylko do synów, a jeszcze rzadziej tylko do córek. 

SZLACHTA 

Pojęcie „arystokracja” z reguły obejmuje utytułowane rody oraz rody panujące – ale nie dotyczy pozbawionej tytułów szlachty. Zgodnie z taką logiką, na przykład, poza pewnymi rodami książęcymi Slawia nie ma historycznie arystokracji (choć od czasów Rozbratu sejm nadaje tytuły książęce i hrabiowskie). W łonie samej szlachty mogą także istnieć stopnie – na przykład kawaler przewyższa zwykłego szlachcica. Przynależność do szlachty potwierdza herb (choć istnieją gmerki, tzw. herby mieszczańskie). 

Szlachta i arystokracja w większości krajów Wanadii ma przywileje polityczne oprócz fortun i majątków ziemskich, na przykład prawo głosu niezależne od cenzusu majątkowego, automatyczny wstęp na uczelnię, prawo do obejmowania stopni oficerskich i wyższych urzędów kościelnych, możliwość zażądania audiencji z monarchą itp. 

Na szczęście obecnie coraz łatwiej dołączyć do stanu szlacheckiego. Wiele monarchii przyznaje tytuły za wybitne osiągnięcia lub obejmowanie urzędów państwowych. Stosunkowo niedawno wiele monarchii de facto sprzedawało tytuły szlacheckie „za oddanie przysług Koronie”, co w praktyce oznaczało przekazanie pewnej sumy pieniędzy królowi lub księciu. Nieliczni gnomi arystokraci właśnie w ten sposób zdobyli pozycję, to samo tyczy się sereńskich „książąt kupieckich”. 

DŻENTELMENI I DAMY 

Nie każdy musi być szlachcicem, by być dżentelmenem. Nie trzeba też należeć do elit. Wraz z rozwojem i przemianami społecznymi, gdy z podziału na chłopstwo, mieszczaństwo i szlachtę Wanadia przechodzi do podziału na proletariat i inteligencję, konieczne staje się rozszerzenie zachowań dżentelmena także na inteligentów bez pochodzenia szlacheckiego, nawet jeśli muszą pracować, by zarobić na swe utrzymanie. Do tej warstwy zalicza się więc nie tylko wykształconych potomków mieszczan czy nawet kmieci, ale i zubożałą szlachtę, która musiała zająć się pracą, by przeżyć. 

Zachowań zgodnych z kodeksem dżentelmena wymaga się więc od pełnoletnich, samodzielnych mężczyzn posiadających co najmniej średnie wykształcenie, lub też mającym ważne zasługi społeczne (artyści, urzędnicy państwowi, oficerowie – nawet „czasu wojny”). To, jak ma się zachowywać dżentelmen, opisaliśmy w podręczniku podstawowym. 

Czy dama – na przykład zatem lekarka, pani poseł lub poetka – może stosować się do zaleceń kierowanych dla dżentelmenów? W teorii to jej indywidualna decyzja, w praktyce musi zdać się na opinię społeczeństwa – z reguły jednak wybitne jednostki oraz młode osoby mogą liczyć na stosunkową pobłażliwość. Warto też zauważyć, że w Alfheimie w porównaniu z elfią arystokracją każdy jest młody – a przykład idzie właśnie z Alfheimu.  

[[Ramka]] 

Sprawa dam 

Powiedzmy sobie szczerze – to, jak bardzo uciskane są kobiety w świecie Wolsunga zależy bardziej od graczy (i w mniejszym stopniu od MG), niż od autorów. Jeśli chcesz grać dzielną sufrażystką, palącą gorsety i biustonosze – zrób to. Jeśli marzy ci się paląca cygara pani kapitan sterowca łajająca setkę załogantów – proszę bardzo. Jeśli twoja bohaterka dopięła celu i pragnie zająć się wychowywaniem dzieci – nie widzimy przeszkód. Świat Wolsunga nie jest naszą rzeczywistością, a magia i kult Bogini potrafią usprawiedliwić niejedną z pozoru zupełnie niewiktoriańską modę. 

[[/ramka]] 

Koronowana głowa 

Monarchia jest wyrazem praw boskich. Tak jak Boska Para panuje w niebiosach, tak królewska para rządzi na ziemi. Władca jest pomazańcem boga – gdyby nie było mu dane rządzić, nie rządziłby przecież. Do tego dodajmy całkiem realną władzę nad ostateczną bronią świata Wolsunga – smokami i całkiem realne pochodzenie od mitycznych bohaterów. Nic więc dziwnego, że na świecie tylko garstka krajów jest republikami (Akwitania, Westria, Liga Wolnych Hrabstw i do pewnego stopnia Slawia i Serenissima). Do tego dodajmy faktyczne istnienie magii uzasadniającej wiarę w nadprzyrodzony ład i faktyczne więzi króla z krajem, długowieczność (a co się z tym wiąże, tradycjonalizm) wielu ras i świeżą obecność smoków w ludzkiej pamięci. Wanadia nieprędko doczeka się triumfu demokracji. 

Wygląd: Szaty monarchy są ceremonialne; nikt nie nosi korony ani gronostajowego płaszcza na co dzień. W sytuacji formalnej monarchowie preferują smokingi i suknie, mundury w dzisiejszych powojennych czasach niosą za sobą wyłącznie negatywne skojarzenia. 

Występowanie: Siedzibą monarchy jest stolica kraju, ale władcy mają do dyspozycji pałace letnie i zimowe, rezydencje wypoczynkowe czy prywatne garsoniery gdzie zaspokajają własne potrzeby. 

Fakty i mity: Każdy poddany wie, jak nazywa się gość na pieniądzach i znaczkach pocztowych, zdany test wiedzy ogólnej o ST 15 pozwala na przypomnienie sobie zakresu władzy królewskiej w danym kraju. Test wiedzy akademickiej (ST 15) pozwoli na przypomnienie sobie wiadomości teoretycznych 

  1. Władca jest pomazańcem Boskiej Pary, stąd też jego władza opierać się musi o religię państwową. Patriarcha i Matriarchini mogą nie wyrazić zgody na koronację władcy – ale rzadko kiedy to się dzieje. 
  1. Władca nie może być samowładny – monarchia absolutna jest rzadko kiedy możliwa, może poza Morgowią. Rządzi dzięki poparciu ludu, szlachty, arystokracji, kościoła, inteligencji, przemysłowców… i inteligentnemu rozgrywaniu tych grup przeciwko sobie. 
  1. Wiele mieczy koronacyjnych skopiowano, i używa się ich kopii do celów ceremonialnych. Magiczna więź tych kopii z monarchią (a może nawet smokiem) jest bardzo słaba – ale istnieje. 
  1. Podobno im więcej wizerunków monarchy obecnych jest w państwie, tym silniejsza jego władza. 

Król Agamnos I, władca Eolii 

Eolia na skutek mediacji Sojuszu uzyskała po Wojnie pełną niepodległość od sułtana Atmanu. Alfheimski poeta, podróżnik i bon vivant, Halford Belmont został wskazany – i zaakceptowany przez naród w plebiscycie – jako król Eolii, przybierając imię Agamnosa Pierwszego. Nowy władca nie miał widocznie dostatecznej charyzmy by zjednoczyć skłócony naród – ale wykorzystała to armia przejmując władzę, podsycając anty-atmańskie nastroje i wprowadzając ciągnący się od siedmiu lat stan wojenny. Król Agamnos wydaje się być dziś wyłącznie marionetką… ale popiera pewne inicjatywy mające przywrócić jego władzę – tajemniczy plan Argo zbiera wybitne jednostki jak arystokrata książę Nikopolis, jego minister spraw zagranicznych, przygotowując się do obalenia generała Sabaziosa i jego popleczników. 

//Żeby nie było – to połączenie Lorda Byrona (i do pewnego stopnia Mickiewicza) z Jerzym II. 

Domyślna konfrontacja: dyskusja. 

Przeciwnik, człowiek, pula 2k10, odporność 4 

Zdolności: 

– autorytet monarszy: raz na sesję może uniknąć skandalu, lub sprawić że jedna wskazana osoba nie straci punktu Reputacji. 

– król z woli ludu: wydanie żetonu daje +5 do testów na terenie Eolii. 

– Monarcha młodego państwa: Bogactwo 9 

– gadżety: dwa dowolne gadżety o dwóch cechach każdy, najczęściej środek transportu i broń osobista. 

– arystokrata: pewność siebie +2* 

– słabość (ten obcy przybłęda): W konfliktach z rodowitymi Eolijczykami można uniemożliwić mu zagrywanie kart, jak przy słabości rasowej. Nadal posiada słabość rasową człowieka. 

Walka: szermierka 6/10+; Obrona: 14. 

Pościg: szofer 9/9+; Wytrwałość: 14. 

Dyskusja: blef 6/9+, ekspresja (poezja) 12/9+, perswazja 6/9+ zastraszanie 6/9+; Pewność siebie: 18*. 

Królowa małżonka Sigrida Yngling-Sygar z Hrimthorstu 

Romans młodego króla Hlewanga ze Świętosławą Hołowiecką, znaną aktorką ze Slawii w trakcie wojny przyciągał uwagę milionów – ale teraz królowa Sigrida stała się ukochaną przez wszystkich matką narodu.  No, prawie przez wszystkich. Konserwatyści zarzucają jej, że otacza się Slawijczykami i że sprzyja organizacji terrorystycznej znanej jako Synowie Piastuna. Te podłe oskarżenia są oczywiście całkowicie uzasadnione. 

//Sigrida Storrada+Grace Kelly+odrobinka sympatyzującego z faszystami Edwarda VIII 

Domyślna konfrontacja: dyskusja 

Przeciwnik, troll, pula 3k10, odporność: 4 

Zdolności: 

– Monarszy autorytet: atak na królową wymaga deklaracji manewru, a poddani Hrimthorstu muszą ponadto wydać żeton. 

– atuty: gra na emocjach, słaby punkt, urocza, agresywna dyskusja. 

– Wsparcie: gdy występuje jako królowa, może wezwać dwie grupy 3 policjantów (str. 454), jako przedstawicielka Synów Piastuna – grupę sześciu przestępców z cechą zbir (str. 449) 

– As w rękawie: Odzyskuje znacznik i dociąga karty do pełnej ręki, gdy odkryje swą tożsamość jako Córki Piastuna. 

– Gadżety: dwa dowolne gadżety o dwóch cechach. 

– Władczyni Hrimthorstu: Bogactwo 12, bez wiedzy małżonka Bogactwo 6 

– Przysięga Synów Piastuna: Może zagrywać karty by wspomóc testy towarzyszy z organizacji. 

– Słabość: ojczysta ziemia: Slawijczycy mogą względem niej wykonywać dobicia po fakcie.  

Walka: walka 3/10+, strzelanie 6/9+; obrona 14. Monarszy autorytet, wsparcie. 

Pościg: wysportowanie 6/10+, pojazdy 6/9+, wytrwałość 14. 

Dyskusja: perswazja 6/9+, zastraszanie 9/9+, empatia 6/9+, ekspresja 9/9+; pewność siebie 18. Atuty. 

 

Księżniczka Alexandra Liliana Hildegarde „Lili” ven Drachsen-Ferremont 

Księżniczka Lili to urocza, młoda dama, córka księcia Brauen, jak na krasnoludkę bardzo sentymentalna – a przynajmniej kreująca taki obraz. Lili ma już przeznaczonego oblubieńca – księcia Sudrii Franza-Karla, ale nie pali się do małżeństwa. Jej prawdziwą pasją są nie nudne dworskie bale, dyplomacja i sentymentalna poezja – pod falbankami i koronkami bije serce naukowca. Pasją Lili jest zoologia – a zwłaszcza teoria ewolucji. Jej największym marzeniem jest udowodnić nowoczesną teorię o pochodzeniu gatunków, najchętniej podróżując po świecie. Pod pseudonimem Karol Dowkins zdołała już opublikować kilka dziełek, i gdyby nie groźba skandalu, szykowałaby się do obrony doktoratu. 

//księżniczka Sissi+królewna Disneya+szalony naukowiec 

Domyślna konfrontacja: dyskusja. 

Przeciwnik, krasnolud, pula 3k10; odporność: 4 

Zdolności: 

  • oczytana: za żeton +5 do testów wiedzy akademickiej, analizy lub przyrody;
  • tupnięcienogą :w dyskusji może deklarować dobicie po rzucie kośćmi; 
  • technomagia(biologia thaumiczna): pomocnik, widzenie magii, lot, nadzwyczajna siła (warianty korzystają z estetyki biologicznej – przeszczepy, fiolki z materiałem elementalnym, równowaga żywiołów, zamiast techniki używa umiejętności przyroda). 
  • umiejętności: analiza 9/8+, przyroda 9/8+, wiedza akademicka 9/8+.
  • księżniczkaBrauen: Bogactwo 7

Walka: strzelanie 6/10+; obrona: 12. Księżniczka uczy się strzelania na własną rękę chcąc preparować okazy. 

Pościg: prowadzenie 6/10+; wytrwałość: 14.  

Dyskusja: ekspresja 9/9+, perswazja 12/9+; pewność siebie: 16. 

 

Książę Esteban Juan Nepomuceno María de Nimbelung 

Po Wojnie młodzieńcy z arystokratycznych rodów szkoleni są na Smoczych Jeźdźców. Mają za zadanie odpierać mentalne ataki mechanicznych bestii i zmusić je ponownie do służby Koronie. Nie wszystkim się to udaje. Niektórzy ulegają. Niektórych czasem opętuje smoczy umysł – zdarzały się przypadki, że młodego arystokratę znajdowano martwego pod jego oknem gdy ten próbował wzlecieć. Książę Esteban jest ciotecznym bratem królowej Belladonny, i w porównaniu z innymi swymi krewniakami miał szczęście. Po wielokrotnym kontakcie z Roccalurem ma tylko nastroje samobójcze, poważną depresję i marzy… o płomiennej destrukcji i ogniu. 

//To jest Shinji Ikari z NGE, tylko Hiszpan, marionetka Roccalura. 

Domyślna konfrontacja: dyskusja. 

Przeciwnik, człowiek, pula 3k10; odporność: 4. 

Zdolności: 

  • niepozorny: niedeklarowane dobicie w pierwszej akcji podczas dyskusji.
  • strzaskany umysł: jest niewrażliwy na efekty Strachu i umiejętność zastraszania. 
  • martwe oczy: pierwsze użycie empatii w konfrontacji z nim musi być deklarowane jako manewr.
  • nie budź smoka: gdy zostanie mu jeden znacznik, otrzymuje premię +3 do wszystkich testów ofensywnych.
  • WolaRoccalura: Raz na sesję smok może przemówić przez księciaEstebana. To dodatkowy atak zastraszaniem 15/8+, z pulą 4k10, zyskuje atuty Krasomówca i Miażdżąca krytyka. Smok może wdać się w dyskusję z bohaterami – eskalując ją do konfrontacji va banque. 
  • Słabość: samotność – argumenty mające przekonać go, że jest tylko narzędziem potwora powodują dobicie po fakcie;

Walka: walka 6/10+, strzelanie 6/9+; obrona: 14. Nie budź smoka. 

Pościg: ucieczka 6/9+; wytrwałość: 14. 

Dyskusja:  ekspresja 12/8+, perswazja 6/8+, blef 9/9+; pewność siebie: 18. Strzaskany umysł, martwe oczy, wola Roccalura, niepozorny.  

Zamieszczone w RPG

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s